نسل Z

تحول دنیای کار با نسل Z

نسل Z در اواخر دهه ۹۰ (حدود ۱۹۹۵) تا اواخر دهه ۲۰۰۰ (حدود ۲۰۱۰) به دنیا آمده‌اند. نسل زد از وقتی که چشم به جهان گشوده‌اند در اطراف خود به‌طور گسترده‌ای با فناوری‌های پیشرفته‌ای نظیر وب، شبکه‌های اجتماعی و … مواجه بوده‌اند.

در سال ۲۰۲۴، تغییری اساسی در پویایی قدرت و اعتماد میان کارمند و کارفرما رخ داد. این بخشی از یک بازطراحی نسلیِ کار است.

سازمان‌ها در گذشته از نظر ساختار به صورت یک روند بالا به پایین، سلسله‌مراتبی با قوانین واضح بودند. کار دارای مرزهای مشخصی بود، از جمله ساعات، مکان‌های فیزیکی، و نقش‌ها. مهم‌تر از همه، این مرزها بیشتر توسط کارفرما تعیین می‌شدند، نه کارمند.

در دنیای نسل Z، بی‌نهایت امکان برای ایجاد جایگاه‌ها و نقش‌هایی که می‌توان ایفا کرد؛ وجود دارد. می‌توانی شغل رویایی‌ات را اختراع کنی، پل یا سفینه فضایی بسازی، از یک مزرعه مراقبت کنی، یا در یک عمارت کنار آب زندگی کنی. در اصل، نسل Z در حال خودنویسی و خلق کردن است. در این نسل، احساس کنترل از اینجا ناشی می‌شود که تو یک خالق هستی و “این دنیای توعه و قوانین هم مال تو.”

دنیای Z در بسیاری از جهات، استعاره‌ای قدرتمند برای تغییر عمیق در قدرت و اعتماد در دنیای کار است. نسل Z (و نسل Y و آلفا که در انتهای این دهه وارد نیروی کار خواهند شد)، علاقه چندانی به شیوه کاری قدیمی ندارند. قوانین، پاداش‌ها و ساختارهای گزارش‌دهی برای آن‌ها هیچ معنایی ندارد. با توجه به اینکه تا سال ۲۰۲۵، ۲۷ درصد از نیروی کار در کشورهای پیشرفته را نسل Z تشکیل خواهد داد، این مشکلی فوری برای حل کردن است. تا سال ۲۰۳۰، نسل Z اکثریت را تشکیل خواهند داد، به‌طوری‌که بیش از ۵۸ درصد نیروی کار از این نسل و هزاره‌ها خواهد بود.

نسل Z

طبق گزارش مجمع جهانی اقتصاد، تقریباً دو سوم از نسل Z ترجیح می‌دهند برای خودشان یا یک استارتاپ کار کنند. ۸۰ درصد از کارکنان نسل Z در سطح جهانی به دنبال شغلی هستند که با ارزش‌هایشان بهتر همخوانی داشته باشد. حدود نیمی از آن‌ها گزارش می‌دهند که اگر کارشان؛ با تعادل بین زندگی و کارشان تداخل داشته باشد، شغل خود را ترک خواهند کرد. راه‌حلی که برای این تغییرات در پویایی کار پیشنهاد می‌شود، اغلب انعطاف‌پذیری است. نسل‌های جوان‌تر خواهان انعطاف‌پذیری بیشتری هستند و تمرکزِ صرف بر اینکه مردم کجا و چه زمانی کار می‌کنند؛ یک تغییر عمیق‌تر در پارادایم را نادیده می‌گیرد: رابطه افراد با سازمان‌ها دگرگون شده است.

از بسیاری جهات، نسل‌های گذشته منعکس‌کننده طرز فکری از رهبری بود که بر “قدرت” تأکید داشت: “اگر به دیگران بگویم چه کار کنند، آن‌ها پیروی خواهند کرد.” شما نمی‌توانید قوانین و مرزها را اختراع کنید؛ آن‌ها در یک سیستم خطی و از بالا به پایین ذاتی هستند”. در مقابل، Z نمایانگر یک پویایی “قدرت” است. در این سیستم، نردبان‌های سازمانی برای صعود یا سلسله‌مراتب‌هایی برای پیمایش وجود ندارد، مگر اینکه شما آن‌ها را اختراع کنید. تعامل در اینجا؛ مشارکتی، خودمختار، شخصی‌سازی‌شده و هم‌سال‌محور است.

طبق گزارش اخیر گارتنر، درگیری و مشارکت کارکنان ۳.۸ برابر بیشتر از محل کار بر استرس آن‌ها تأثیر دارد. به عبارت دیگر، نحوه تجربه افراد از کار روزمره‌شان، احساساتشان از مشارکت و اشتیاق؛ در کاهش استرس، بیشتر از اینکه در کجا کار می‌کنند اهمیت دارد. خودِ نسل Z به این مسئله واقف‌اند، اما اکثر سازمان‌ها این را درک نمی‌کنند. در سال ۲۰۲۴، کارفرمایان چاره‌ای جز پذیرش این واقعیت ندارند که دیگر نمی‌توان در دنیای Z با قوانین قدیم و حتی میلنیال کار کرد.

No comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *